Ég var norður á Akureyri í vikunni þar sem kona mín júbíleraði ásamt öðrum MA-ingum. Þar var ég spurður um þá ákvörðun Hönnu Birnu að verða forseti borgarstjórnar. Ég sagðist vera frekar fráhverfur henni. Ég ætti erfitt með að kyngja því að myndaður hefði verið nýr meirihluti í Reykjavík undir forystu Samfylkingar og Besta flokksins en að leiðtogi Sjálfstæðisflokksins – sem engu réði um málefnasamninginn – yrði forseti borgarstjórnar. Vonandi færðist vitleysisgangur nýs meirihluta ekki yfir á hana og hún yrði þannig gerð ábyrg fyrir verkum nýja meirihlutans.

Helsta starf forseta borgarstjórnar er að stýra fundum borgarstjórnar. Ég bætti því við að ég sæi það ekki alveg fyrir mér að hún sem leiðtogi í stjórnarandstöðu væri á sama tíma forseti borgarstjórnar og héldi uppi málefnalegri andstöðu við meirihlutann.

Viðmælendum mínum fannst ég vera þröngsýnn og sögðu að þetta væri mjög sterkt hjá Hönnu Birnu. Jón Gnarr og Dagur hefðu ætlað að veiða hana í gildru því þeir hefðu ekki átt von á því að hún myndi segja „já“.

Það væri augljóst að þeir Jón Gnarr og Dagur hefðu ætlað að nota „nei“ gegn henni. Því hún hefði sagt í kosningabaráttunni að hún vildi nýja hugsun í borgarstjórnina, að allir flokkar ynnu meira saman og hefði notað orðið „þjóðstjórn“ um meirihlutann í borginni eftir kosningar.

Með því að segja „já“ sýndi hún og sannaði að hún væri ekki harðlínu-sjálfstæðiskona sem færi eftir gömlum venjum heldur þyrði að standa á eigin fótum og taka sjálfstæðar ákvarðanir. Hún stæði við það sem hún segði.

Það ætti eftir að styrkja hana sem leiðtoga framtíðarinnar innan flokksins. Hún væri kona sem færi nýjar leiðir. Auk þess sem andstæðingar flokksins litu á hana sem mildan stjórnmálamann fyrir vikið og gætu jafnvel kosið hana síðar.

Hanna Birna Kristjánsdóttir segir að þetta fyrirkomulag sé einungis til eins árs. „Við munum ganga frá því borði ef hlutirnir ganga ekki. Við erum ekki aðilar að þessum meirihluta og getum ekki axlað ábyrgð á málefnasamningi þeirra,“ segir Hanna Birna.

Í umræðunni um Hönnu Birnu hefur verið vikið að því að það hafi verið spor til framfara á Alþingi þegar flokkar í minnihluta gátu átt varaforseta Alþingis. Forseti Alþingis hefur hins vegar aldrei komið úr röðum minnihlutans. Hvers vegna ekki?

Ekki held ég að sjálfstæðismönnum þætti sniðugt að formaður Sjálfstæðisflokksins, Bjarni Benediktsson, yrði forseti Alþingis og stýrði þar fundum og störfum þingsins - ásamt því að vera leiðtogi stjórnarandstöðunnar.

Ég held raunar að Jóhönnu Sigurðardóttir og Steingrími J. Sigfússyni dytti ekki í hug að afhenda sjálfstæðismönnum embætti forseta Alþingis. En hvers vegna gera þeir það ekki fyrst þetta er svona sniðugt í borginni?

Ég á erfitt með að kyngja því að Hanna Birna sé forseti borgarstjórnar í meirihlutastjórn þeirra Dags og Jóns Gnarr og að það boði nýjar áherslur og ný vinnubrögð.

Ég telst eflaust vera af gamla skólanum en var samt aldrei í skóla norðan heiða. Ég var við gamla lækinn.

Jón G. Hauksson
jgh@heimur.is

P.S.
Vegna dóms Hæstaréttar minni ég lesendur á pistil minn frá 21. maí sl. hér á heimur.is sem nefndist Bomba sumarsins. Sjá.
 
heimur.is/heimur/pistlar/details1_pistlarsida/?cat_id=28675&ew_0_a_id=362652