Mér finnst með ólíkindum að tuttugu fyrrverandi starfsmenn og stjórnendur Kaupþings séu með stöðu sakbornings við rannsókn sérstaks saksóknara á meintum brotum fyrrverandi stjórnenda Kaupþings. Þetta er há tala. Fjórir þeirra eru núna í starfi hjá Arion banka. Bankinn gaf út yfirlýsingu um að ekki yrði hróflað við þeim. En komi til ákæru horfi málið öðruvísi við.

Margir spyrja sig að því hvers vegna Arion banki sendi þá ekki í leyfi á meðan rannsókn standi yfir og taki þá svo aftur inn til starfa þegar þeir hafa verið hreinsaðir af grun um glæp.

Þetta stríðir líklega gegn þeirri meginreglu að hver maður teljist saklaus þar til sekt hans sé sönnuð. En ég er samt á þeirri skoðun að þetta væri besta lausnin. Þetta er ekkert venjulegt mál. En kannski villir andrúmið í þjóðfélaginu manni sýn.

Ég á enn svolítið erfitt með að kyngja því að tugir illa innrættra toppstjórnenda, sérfræðinga, endurskoðenda, lögfræðinga og fjármálaráðgjafa hafi safnast inn í bankana þrjá á sama tíma og hannað og samræmt stóra Ponzi-svikamyllu til að féfletta stærstu og þekktustu banka heims sem kunna öll trixin í bókinni – sem og íslenska hluthafa.

Ég hef sagt það áður að það sé nokkuð stórt samsæri og ekki ráðist á garðinn þar sem hann er lægstur.

Slitastjórn Glitnis er hins vegar ekki í neinum vafa um að Jón Ásgeir og kompaní hafi eignast bankann í þeim eina tilgangi að moka fé út úr honum til eigin félaga og krefst 258 milljarða í bætur fyrir fjársvik þessarar „klíku“  svo vísað sé beint í orðalagið.

Klíkan er samkvæmt stefnunni Jón Ásgeir Jóhannesson, eiginkona hans, Ingibjörg Pálmadóttir, Hannes Smárason, Pálmi Haraldsson í Fons, Þorsteinn Jónsson, Lárus Welding, Jón Sigurðsson, fyrrverandi forstjóri FL Group, og PricewaterhouseCoopers, áður endurskoðandi Glitnis.

Í stefnunni er því haldið fram og sagt beint út að þessi klíka hafi rænt bankann innan frá.

Raunar á orðið rán við um stuld þar sem líkamsmeiðingum er beitt. Varla er það í þessu tilviki - nema snúið hafi verið upp á hendur í bókstaflegri merkingu. 

Almenningur á Íslandi er á sömu skoðun og slitastjórn Glitnis; að bankinn hafi verið kerfisbundið tæmdur af eigendum sínum.

Það var bandarískt fyrirtæki sem samdi stefnuna og hún er afar harðorð. Ekkert tvínónað við orðalagið. Krafist er kyrrsetningar á eignum Jóns Ásgeirs, Lárusar Welding og Pálma Haraldssonar. Þeir þurfa núna að benda á eignir.

Í stuttu máli þýðir kyrrsetning eigna að ekki megi ráðstafa þeim á neinn hátt, selja þær eða veðsetja. Það er fyrsta skrefið að gera þá gjaldþrota.

Mér heyrist á flestum að Ólafur Þ. Hauksson, sérstakur saksóknari, þyki hafa staðið sig vel í rannsókninni á Kaupþingsstjórunum. Það pirrar að vísu suma ákveðið glott sem hann setur stundum upp í viðtölum í þessu grafalvarlega máli. Hann er mjög sjálfsöruggur.

Það kemur svo í ljós fyrir dómstólum hversu mikið fóður hann hefur í rannsókninni. Hann krafðist gæsluvarðhalds yfir þremur toppstjórnendum Kaupþings og Hæstiréttur samþykkti þá beiðni. Það bendir til að eitthvað hafi hann í höndum.

Mér finnst að vísu darraðardansinn í kringum Sigurð Einarsson, fyrrverandi stjórnarformann Kaupþings, svolítið klaufalegur. Hvers vegna fer Ólafur Þ. Hauksson ekki út til London og yfirheyrir Sigurð? Eftir hverju er hann að bíða?

Sigurður Einarsson hefur ráðið sér frægan enskan lögfræðing, Ian Burton. Sá segir að Interpol geti ekki handtekið skjólstæðing sinn skv. núverandi handtökutilskipun. Hún snúist aðeins um yfirheyrslu og það sé ekki næg ástæða til að framselja hann.

Sigurður segist sjálfur vera á heimili sínu í Chelsea og á engum flótta þótt hann sé eftirlýstur af Interpol. Eftir stendur að breska lögreglan hefur ekki handtekið hann þótt eftirlýstur sé.

Stefnur, gæsluvarðhald, handtökur, yfirheyrslur. Það er í nógu að snúast hjá ákæruvaldinu og lögreglunni.

Nýjasta útspilið er svo hjá Birni Val Gíslasyni, þingmanni Vinstri grænna, sem vill að pólitíkusar hafi áhrif á saksóknara og hverjir séu ákærðir og hverjir ekki.

Þetta hefur verið sérstök vika með sérstakan saksóknara í aðalhlutverki.

Jón G. Hauksson
jgh@heimur.is